Bir Türk bir Kürt bir de Ermeni..

Vatan gazetesinde köşe yazıları yazan Zülfü Livaneli, bugünkü köşesinde gündemi ele alan bir fıkraya yer verdi..

Son yılların en sıcak yazını geçiren, cehennem sıcaklarıyla ve yüksek nemle boğuşan Türkiye bir yandan da siyasi kavgaların hararetini hissediyor. Kutuplaşma öyle bir noktaya gelmiş ki, birçok kişinin gözünü kan bürümüş. Ne yazık ki Türkiye bölge bölge, şehir şehir, mahalle mahalle üç kutba ayrılıyor. Geçen gün yazdığım birleştirici ve bir okurumun deyimiyle “şefkatli yazı”ya, bazı kesimlerden öyle tepkiler geldi ki şaşarsınız. Tepki bana değil, bu ülkenin bazı yurttaşlarının başka bazı yurttaşlarına yönelikti. Asarız, keseriz, vururuz tonunda mesajlar. İşin garibi iki taraf da aynı üslubu kullanıyor. Ben bu kişilere çadırın orta direği yıkılırsa hep birlikte altında kalacağımızı bir kez daha hatırlatıyor, “Allah akıl fikir versin” diyor ve bu pazar köşemi bir fıkraya ayırıyorum.

BİRİ TÜRK, BİRİ KÜRT, BİRİ ERMENİ

Bu sırada bağın sahibi uyanıyor. Bakıyor ki üç kişi üzümünü yiyor. Fena bozuluyor ama üç kişiyle başa çıkamayacağını düşünerek, kıyafetinden Ermeni papaz olduğu anlaşılana dönüyor:

“Bak bu adam Türk, yesin malımı. Benim kanımdandır. Helali hoş olsun. Bu da Kürt’tür ama din kardeşimdir. Sen niye yiyorsun benim üzümümü?” diye soruyor. Bu laf, üzerlerine sorumluluk yüklenmeyen Türk ve Kürt’ün hoşuna gidiyor.

Adam, papazı bir güzel dövüyor, kıpırdayacak hal bırakmayarak yere uzatıyor. Bağ sahibi biraz sonra Kürt’e dönüyor.
“Müslümansın da niye sahipsiz bağa giriyorsun. Bu adam benim kanımdan yediyse afiyet olsun, çünkü o Türk’tür. Kardeşimdir” diyerek bir güzel onu da dövüp yere uzatıyor.